ชีวิตในเมืองที่ยุ่งเหยิง สับสน บ่อยครั้งทำให้อยากหนีไปเที่ยวป่ายิ่งตอนมองภาพวิวแล้วก็อดนึกถึงป่าเขาลำเนาไพรที่มีลำธารไหลผ่านดูรื่นรมย์จนอยากจัดกระเป๋าออกเดินทางไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็เป็นไปไม่ได้สักที
สภาพสังคมทุกวันนี้มีความพลิกเปลี่ยนผันแปรอย่างรวดเร็วจนแทบไม่ทันตั้งตัว เมื่อเป็นเช่นนี้เข้าก็ยิ่งทำให้หวนคิดถึงความสงบของธรรมชาติมากขึ้นเป็นเท่าตัว เช่น ต้นไม้ใบเขียวๆ แม่น้ำสีใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมพัดแผวเบา และเสียงนกร้องสลับกับแมลงทั้งหมด คือ แรงดึงดูดของธรรมชาติที่ไม่ต้องปรุงแต่ง ชอบ ชอบมากกับธรรมชาติแบบนี้ แต่ในความเป็นจริง...วิถีชีวิตของคนทุกวันนี้ขาดความเป็นธรรมชาติไปทุกทีอย่างไม่รู้ตัว แม้แต่การใช้ชีวิตง่ายๆ ของเราก็ถูกกำหนดโดยจังหวะของนาฬิกาและเครื่องจักรในการเดินทาง ยิ่งกว่าเป็นไปตามจังหวะของธรรมชาติ พร้อมกับความสัมพันธ์ของเราทั้งหลายก็เป็นไปตามหัวโขน ตามตำแหน่งหน้าที่ ชาติชั้น วรรณะมากกว่าเพื่อนมนุษย์เผ่าพันธุ์เดียวกัน เพราะทุกอย่างได้ปรุงแต่งไปหมดแล้ว ชีวิตก็เลยไม่เป็นธรรมชาติ เดี๋ยวนี้มีบ้างไหมที่ทำอะไรกันโดยไม่อาศัยเครื่องจักร ไม่อาศัยเทคโนโลยี แทบไม่มีเลย
เป็นไปได้ไหม นับจากปีนี้ไปอยากขอให้ทุกคนจงสรรหาเวลาพาชีวิตตัวเราเองนี้กลับคืนสู่ธรรมชาติสัก 1 ชั่วโมง 1 วัน 1 อาทิตย์ 1 เดือนนี้ได้ก็จะดีมากมาก ลองดูนะ เพราะอย่าลืมนะว่าเราคือ ธรรมชาติที่แสนประเสริฐสุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น